De reis

Na een hele avondlang het huis opruimen (omdat Sacha en Norman in ons huis komen logeren) en een heel korte nachtrust ging om 0600 de wekker. Als gebruikelijk werd ik al voor de wekker wakker, trouwens ook van Anne die al om 10 voor zes onder de douche stond. Opmerkelijk, zeker omdat de dames de avond tevoren hun rapportuitreiking + eindfeest hadden, en Anne dus rond een uur ('s-nachts, jawel) thuis was. Ook Eline stond redelijk fluks op, dus we waren al voor 7 uur op het station.
Ik was zo gefixeerd op onze vakantie, dat onze werkweek er op zat, dat ik stomverbaasd was dat het hele perron vol stond met mensen in werkkleding. O ja, vrijdag, werkdag :-). Nou, niet voor ons!
Schiphol verwelkomde ons met een vrijwel lege vertrekhal - wel zo prettig na onze nare ervaring in de meivakantie van 2008 toen Maaike zich van haar theatrale kant moest laten zien om ons tijdig door de check-in (en met name de rij die daarvoor stond) te loodsen.
Op Schiphol liepen opmerkelijk veel oranje geklede mensen rond - uiteraard in verband met de kwartfinalewedstrijd van het Nederlands voetalteam op het WK in Zuid Afrika. Misschien om zo uiting te geven aan hun frustratie dat de wedstrijd plaatsvond toen zij in de lucht hingen, onwetend van het verloop of de uitslag. Of projecteer ik nu mijn eigen frustrate... Anyway - toen we bijna gingen landen werd de uitslag doorgegeven door iemand uit de cockpit - en een luid gejuich ging op. Hoera! 2-1 tegen Brazilie. Nederland zit in de kwartfinale van het WK!

De reis naar Singapore verliep rustig en voorspoedig. We doodden de tijd met slapen, wat lezen en films kijken. We hadden expres voor Singapore Airlines gekozen omdat we dan een eigen schermpje kregen.

Toen we binnen bereik van de GSM masten kwamen druppelden vervolgens de SMS-berichten binnen (eerst achterstand, 2 x Sneijder) - en in de terminal van Singapore konden we in de 4 uur overstap de wedstrijd zelfs nog in samenvatting bekijken,met een hoop andere Nederlandersm (die luide ohs en ahs slaken bij de vele gemiste kansen). Nou moeten we dus dinsdagnacht in Sa Pa een TV vinden die de halve finale uitzendt (om half drie 's-nachts...)

De volgende etappe verliep voor ons allemaal wat wazig - moe als we waren, hebben we allemaal alleen maar liggen dommelen - die 3 uur waren zo om. Ik had trouwens gedacht dat Singapore - Hanoi een soort Rotterdam -London City vluchtje zou zijn, maar dat bleek ook een 777 te zijn, weliswaar niet tot de laatste stoel gevuld, maar toch. Serieuze handel dus.

In Hanoi tenslotte moesten we de visumformaliteiten nog afhandelen. Vietnam a la carte had voor ons de toestemmingsbrief van een of andere instan ntie al geregeld, we hoefden alleen het Visum maar in het paspoort te laten plakken, na betalin van 25 (imperialistische) dollars pp. - dat wel. Dat we vergeten waren pasfoto's mee te nemen voor een of ander ander document was gen probleem, er werd een digitale foto gemaakt en onder betaling van nog 2 dollars hadden we het nergens meer over.`



Na de douane werden we opgewacht door de (Vietnamese) zoon van de (Nederlandse) man (Cees) achter Vietnam a la Carte, die ons naar een minibusje loodste, dat ons naar Hanoi bracht (28 km). Onderweg stapte Cees zelf in, en bracht ons naar ons hotel