Om 10 voor 9 maakte Herman mij wakker. Anne was al om 7 uur naar de centrale hal vertrokken waar zij had geïnternet en gepoold. Het ontbijt was het beste dat we tot nog toe gehad hebben: verse broodjes, yoghurt, omeletten en pannenkoeken die voor je gebakken worden terwijl je wacht, fruit en natuurlijk allerlei noedelgerechten maar die lieten we maar voor wat ze waren.
Anne wilde heel graag zwemmen dus brachten we de ochtend bij het zwembad door. Gelukkig was de tyfoon verder getrokken en was het hier weer droog. Het was nog wel wat bewolkt maar, zo lazen we op internet, toch al weer 31 graden. We lazen in de ligstoelen en zwommen wat in het mooie zwembad. We zitten in een prachtig resort. Onze kamers zijn met elkaar verbonden en hebben een hoog plafond. De bedden zijn door de klamboes een soort hemelbedden. Er stonden welkomstbananen en flesjes water klaar voor H.Rensink & partners.
We lieten ons per taxi naar het centrum brengen tegen lunchtijd (rond twee uur). De kinderen mochten een restaurantje uitzoeken voor de lunch en ze vonden een leuk tentje aan het water waar we vanaf het balkon op de eerste verdieping op uitkeken. Eline en ik namen heel on-Vietnamees een cheeseburger die prima smaakte.
Na het eten liepen we even naar het beroemde Japanse bruggetje uit de 16e eeuw maar omdat we nog geen ticket bezaten mochten we er niet op. De rest van de middag slentereden we langs de vele kledingzaken op zoek naar wat moois. 
In een zaakje lieten Anne, Eline en ik ons alle drie een colbertje aanmeten en ik later ook nog een pantalon. Het was een hele belevenis om eens van top tot teen te worden opgemeten. De vrouw die mij opnam lachte om de lengte van mijn benen ( ze kwam zelf tot mijn buik). We moesten natuurlijk wel een aanbetaling doen in dollars maar die hadden we nog in ruime mate dus dat was geen probleem.
Eline liet zich ook nog sandalen aanmeten (die worden dus op maat gemaakt!) en Anne kreeg uiteraard een t-shirt met Hoi An er op.
We kochten een ticket voor de bezienswaardigheden van het stadje. Er zijn er 800 waarvan er maar 18 toegankelijk zijn voor publiek. Met het ticket mag je er 5 van die 18 uitkiezen. We gingen naar het huis van de Tran family waar we een rondleiding kregen van een vrouw die zelf kennelijk tot de familie Tran behoorde. Het huis had zowel Japanse als Chinese als Vietnamese delen die allemaal hun eigen symboliek kennen. Er was uiteraard een altaartje waar de foto’s van de overleden voorouders hingen.
We hadden er dorst van gekregen en gingen naar een cafe om wat te drinken. Ik nam Pina colada dat had ik in geen eeuwen gedronken. Hij smaakte heerlijk. Herman had een kaartspel gekocht zodat we konden “dieven”. Uiteraard verloor ik gruwelijk.
Het was inmiddels zo laat dat het geen zin meer had om heen en weer naar het hotel te gaan, daarom besloten we in het centrum te blijven voor het avondeten. Nu namen we wel allemaal wat Vietnamees en dat was erg lekker.
Nu is het avond en liggen we op ons hemelbed tv te kijken (Nederland- Uruguay wordt weer eens herhaald, ze lusten er hier wel pap van) en dit verslag te typen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten