Hue

We kunnen ons onderhand wel ervaren nachttreinreizigers noemen - voor de 3e keer in een dikke week betrokken we gevieren een hutje aan boord. Helaas geen bloemetjes deze keer, geen gratis flesjes water, slechte bedden, vlooien. Kniesoor.
De reis sluit ons verblijf in Noord-Vietnam af, en brengt ons naar het midden, waar we 3 nachten in Hue en 4 nachten in Hoi An (ja daar maken we al een half jaar grapjes over) zullen doorbrengen. Deze verplaatsing kost een uur of 13, wat inhield dat we eigenlijk best een normale nacht konden maken. Om 2000 aan boord, om 1000 ter plaatse. Tijd genoeg om de blog bij te werken :-). Onderweg veel rustig platteland, veel rijstbouw met bijbehorende irrigatieconstructies, af en toe een slaperig stationnetje waar we de tegemoetkomende trein moesten passeren (jawel, de hele 1500 km tussen Hanoi en HCMC is enkelspoor).
Een paar weken geleden heeft het parlement (dat hier schijnt te zijn) trouwens het plan van de Communistische Partij om een hogesnelheidsspoorlijn aan te leggen tussen de twee metropolen weggestemd (zie Trouw).
Enfin, ook in Hue hoefden we ons niet druk te maken over vervoer naar het hotel - een vriendelijke minibuschauffeur stond er weer klaar met een bordje 'Mr Rensink' - en in een wip stonden we bij een behoorlijk luxe (***) hotel - met zwembad :-). We namen een late brunch tot ons (inclusief onze onderhand favoriete noedelsoep), waarna de meiden bezit namen van het zwembad. Pa en ma brachten een wasje weg - en vielen toen toch nog even in slaap.
De tweede helft van de middag togen we naar de parel van Hue, de Citadel. Hue heet de koningsstad, en de Citadel is een reusachtig ommuurd stadsdeel, met daar binnen een soort verboden stad, inderdaad vergelijkbaar met die in Beijing. Omdat we dus wat later waren hadden we niet erg veel tijd voor een uitputtend bezoek - maar in het late middaglicht zag alles er wel prachtig uit.



Het schijnt dat tot in de 20e eeuw, dus ook nog onder Frans regime, hier de koningen en de keizers in pracht en praal, dus inclusief eunuchen en olifanten, konden leven. Helaas is in de Vietnam/Amerikaanse oorlog een aanzienlijk deel van het complex verwoest (in the battle of Hue) - en is men nu (zo'n 40 jaar later) nog pas in een pril stadium van restauratie.
Op het plein voor de Citadel werd druk gevliegerd - een vrolijk gezicht, waar we even bij zijn gaan kijken. We konden geen competitie onderscheiden zoals beschreven in de Vliegeraar - maar het zag er wel heel authentiek uit.
We aten op steenworp van het hotel, in een waar uitgaanscentrum - waar het publiek voor 98% bestond uit westerse toeristen - de Lonely-Planet-economie van Hue dus - maar ik kan ze geen ongelijk geven, het is zonder meer een mooie stad. Morgen eens uitzoeken waarom de rivier hier de Parfum-rivier heet (en wat voor parfum dat dan wel niet is) ...