Nogmaals Hoi An

We hadden nog een hele dag te goed in Hoi An, die we besloten te splitsen - eerst de cultuurschatten van Hoi An en wat sfeer opsnuiven, en 's-middags weer naar dat lekkere strand.
Hoewel Hoi An halverwege Vietnam ligt, kent het belangrijke Chinese invloeden. Dit komt door een immigratie-golf van Chinezen toen Hoi An nog de belangrijkste en grootste havenstad van midden-Vietnam was (nu is dat by far Da Nang). Naast Chinese tempels en zo heeft dit geleid tot een aantal gemeenschapshuizen voor Chinezen uit dezelfde streek. Alsof je een Twente-huis en een Brabant-huis hebt in Nieuw Zeeland dus.
Behalve dat er toeristen rondzwermen, wordt er ook nog steeds wel door Chinezen gebruik van gemaakt. Hoe zeer de Chinezen dwepen met "geluk" blijkt wel uit de tientallen wierookspiralen die een het plafond hangen te roken - sommige zijn wel een meter hoog!
Als je hier straatverkopers afwijst (bijvoorbeeld omdat je tas al tjokvol met prullaria zit) willen ze het ook  nog wel eens over de geluk-boeg gooien. "No sale today - one for luck pleaease?". Ik hoorde zo'n dame trouwens vertellen dat ze gewoon allemaal in dienst zijn van dezelfde baas - dat verklaart natuurlijk de eenvormigheid van het assortiment. Mentos, koekjes, portemonneetjes, kettinkjes. Of zonnebrillen.
Uiteraard bezoeken we ook de Japanse brug alhier - een stukje groter en ouder dan die we per fiets bezochten in Hué. Er zit namelijk ook een tempeltje in - heel primitief, overlopen door toeristen, maar toch - dat zie je niet zo vaak!
We aten een hapje, haalden nog een broek op die Maaike bij dezelfde naaishop had laten maken, en lieten ons naar het hotel en vervolgens het strand brengen voor de tweede helft van de dag: luieren. Moet ook gebeuren. Omdat we nu tot laat bleven zitten / liggen konden we zien hoe de Vietnamezen zelf pas aan het eind van de middag komen, en hoe de plaatselijke jeugd zich verzamelt voor een zeer energiek potje strandvoetbal. Technisch allemaal heel handige kereltjes, ze zweven over het zand (waar dikke westerlingen er diep in weg zouden zakken) - en hebben veel lol.
We sloten ons bezoek aan Hoi An af met een echte Italiaanse pizza bij een restaurant dat 'Good Morning Vietnam' heet. Ach ja.
Midden in Hoi An kwamen we trouwens keer op keer langs dit oostblok-achtige billboard – met de obligate arbeider, militair, etc. Alles voor het vaderland