Sporten in de Mekongdelta

We moesten vroeg uit de veren, want al om 8 uur zou onze gids ons komen ophalen voor een tweedaagse tocht naar de Mekongdelta. Zoals alle gidsen en chauffeurs deze reis was ook deze wat te vroeg. Gelukkig zaten we al braaf te wachten. Hij stelde zich voor als Vinh, maar we moesten hem Glory noemen dat vond hij mooier. Glory was een tengere man van naar wij later hoorden 29 jaar oud.Hij zag er sportief uit, hij was geheel in mountainbikekleding gestoken. Dat beloofde heel wat!
We werden door een chauffeur in een busje in 2 en half uur naar de plaats van bestemming gereden. In het busje stonden vijf mountainbikes die er solide uit zagen. We kregen allemaal een fiets en een helm en Glory ging ons voor.
We reden niet zo lang, toen hij afstapte bij een boot. De fietsen werden op de boot gehesen en wij stapten aan boord. We waren de enige passagiers. De boot voer langs een drijvende markt (van Cai Be). Vince vertelde dat de markt om 4 uur 's ochtends heel druk is, maar het was inmiddels een uur of 11 dus we waren veel te laat. Toch was het een leuk gezicht. Op de boten van de parlevinkers (daar deden ze mij aan denken omdat ze associaties opriepen met Rozemarijntje en Rooie Pier) werd het artikel dat men te koop aanbood in de mast gehesen: dus bijv een mango of een meloen.
Na een uur legde de boot aan bij een eiland. We gingen een fietstocht over het eiland maken. We fietsten over scooterpaden die in de jungle waren aangelegd ten behoeve van de bevolking: betonnen paden in een schilderachtige groene omgeving. We fietsten onder palmen en banenbomen door. De bananen hingen vlak boven onze hoofden. Regelmatig stopte Glory om ons quizvragen te stellen waarop hij dan zelf het antwoord gaf als wij het schuldig bleven. Hij wees ons allerlei fruit aan en vertelde dat het eiland tegenwoordig meer van de fruitteelt leeft dan van de rijstbouw.
De eerste stop was bij een groep vrouwen die drakenfruit zaten te sorteren. Het is een soort lycheeachtige vrucht die je moet pellen om het witte bolletje (om begrijpelijke reden drakenoog geheten) te kunnen eten met een bruine pit er in. Het smaakte lekker. Eline kreeg er geen genoeg van.
Glory spreekt engels met een zwaar accent zodat het soms moeilijk was hem te verstaan. Letters worden omgedraaid (Weps zei Erik) of gemakshalve weggelaten. Hij spreekt cactus bijvoorbeeld uit als castuh maar het wende wel na een tijdje.
We maakten ook een stop bij een tempel en bij grafmonumenten die mensen kennelijk gewoon bij hun huis bouwen omdat voorouders je kunnen beschermen tegen kwaad.
Na 17 kilometer waren we weer bij de boot die inmiddels ergens anders lag.We hadden inmiddels wel trek gekregen. Dat kwam goed uit want de kapitein had voor ons gekookt. Er stond een maaltijd klaar van verse vis (olifantenkopvis) die je met sla in rijstpapier moest wikkelen en in een sausje moest dopen, garnalen (erg lekker met peper en zout door elkaar), rijst, noedelsoep (getrokken van het kookvocht van de verse groente), groentes en varkensvlees in kokossaus. We lieten het ons goed smaken.De kinderen (en met name Eline) beginnen ook steeds meer durf te vertonen als het op het uitproberen van onbekende gerechten aan komt. Vinh of Glory at ook mee en smakte enorm.
Na de lunch was het tijd om te kanoën.In de boot lagen vijf kajaks die er uit getild werden zodat we een tocht van 5 km konden gaan maken. We kajakten door smalle zijtakken van de Mekong. Het was heel mooi en leuk, ware het niet dat de weg vaak versperd werd door enorm dichte begroeiing van waterhyacinten. Helaas had Vinh ons tijdens de fietstocht laten zien dat daar vaak slangeneieren op zitten omdat slangen de waterhyacint een fijne plek vinden voor hun eitjes. Toen wij tussen het woud van waterhyacinten voeren en bijna niet vooruit kwamen heb ik heel wat kreten geslaakt als er een slangachtig ding in mijn boot belandde. Gelukkig waren het stukjes plant.
Ik was blij toen we terug waren bij de boot. We voeren nog een uur en toen moesten we van boord met fiets en al. De zon ging inmddels onder boven de Mekong. Het was prachtig.
We fietsten nog een klein eindje en kwamn aan bij de Homestay, waar we de enige gasten bleken te zijn. We hadden een eigen slaapzaal (zonder deur wat Eline eng vond) met vier bedden met klamboe. Glory zei in zijn bijzondere engels: tonight you will hear insectconcert. Maar zoals hij het uitsprak klonk het als incest-concert dus dat leidde tot enige hilariteit bij ons.
We kregen een maaltijd van wederom vis, garnalen, koude visloempia;s en iets wat er uit zag als gebakken sprinkhaan. We vroegen Vinh wat het was en hij hield bij hoog en bij laag vol dat het gebakken bananenbloem was, maar de kinderen zeiden dat ze liever later wilden kunnen vertellen dat het toch sprinkhanen waren.Wat het ook was, het smaakte prima.
Na een paar potjes kaarten gingen we vroeg naar bed want we waren moe en we moesten ook weer vroeg op, om 6 uur ging de wekker weer. De nacht was wat onrustig. Anne vond het eng en moest een paar keer huilen, we hadden een dekentje maar geen laken en we sliepen allemaal niet zo heel goed.