We ontbeten voor het laatst in het Ancient House resort en Anne nam haar allerlaatste duik in het zwembad. Maar toen was onze tijd in Hoi An toch echt verstreken. Om half 11 zouden we worden opgehaald. Iets voor half 11 kwam er een chauffeur de receptie binnen. Ik vroeg of hij naar de airport ging maar hij wimpelde me af. Het was hem niet duidelijk wie hij moest halen. Hij begon druk te bellen met zijn mobieltje en even later toonde hij ons een s.m.s.je met de tekst "fam Rensink". Hij bleek een enorme bus te besturen met 22 plaatsen die wij allemaal voor onszelf hadden. Hij reed ons keurig naar het vliegveld van Da Nang. We waren ruim op tijd.
De vlucht naar Ho Chi Minh City (of kortweg HCMC) zoals Saigon tegenwoordig heet verliep prima. Ik had alleen last van mijn oren die door de snelle daling nog een dag dicht bleven zitten. Om tien voor 2 landden we. We werden keurig opgewacht door een chauffeur met een bordje met "Rensink family" er op. Deze evenmin Engels sprekende man bracht ons ook al in zo'n joekel van een bus naar hotel le Duy. We hebben weer twee kamers naast elkaar, dit keer niet met een tussendeur. Het is een prettig hotel, met ruime kamers met wifi en airco.
We hadden inmiddels behoorlijke trek gekregen (het was al tegen vieren) en we gingen op zoek naar een lunchplek. We vonden een tentje waar gerechten uit allerlei landen verkrijgbaar waren. Ik nam Thaise soep die enorm lekker maar wel heel erg pittig was. Een Tigerbierje leste de dorst. De kinderen hadden pizza, Herman kip met pindasaus.En ook daarbij smaakte een Tigerbiertje lekker.
We wandelden aan de hand van de Lonely Planet (of beter gezegd: met de LP in de hand) en belandden in een park waar veel Vietnamezen aan het voetballen waren met een soort badmintonachtige grote veren. Wij kochten er ook één en Anne en Eline balden ook een tijdje maar waren duidelijk minder geoefend dan de handige mannen om hen heen. Er werd trouwens ook gebadmintond in het park.
Na een tijdje liepen we verder. Via een marktje waar de scooters dwars doorheen reden belandden we in een chique wijk waar westerse winkelketens met dito prijzen hun luxe waren aanboden. Fototoestellen, mobieltjes, computers, dure kleding, parfums etc. Saigon is een ander soort stad dan Hanoi. We zagen veel minder leven op straat, nog steeds wel meer dan in Nederland maar toch beduidend minder dan in noord Vietnam:
minder Vienamese hoeden, minder straatverkopers met stok waaraan hun waren hangen, minder eten op straat. Misschien moet ik zegen: meer rijkdom. Het verkeer is hectisch maar minder dan in Hanoi omdat er minder mensen op straat lopen en fietsen. De scooters zijn ook hier in grote getale vertegenwoordigd en racen kris kras over straat. Oversteken is ook hier een activiteit die koelbloedigheid en ware doodsverachting vergt.
In de deftige wijk gingen we naar het Sheratonhotel waar je op de 23e verdieping iets kunt drinken en over de stad kunt uitkijken. De drankjes waren erg duur maar het was happy hour en dan kreeg je 2 cocktails voor de prijs van 1. Dus namen we ( krenterige Hollanders) allebei een Pina Colada. De vlieger ging echter niet op: we kregen allebei 2 Pina Colada's en de kinderen waren al bang dat we dronken werden. (Dat viel gelukkig best mee...). Het uitzicht was mooi, de zon ging net onder.
We gingen terug naar ons eigen iets bescheidener hotel om nog wat uit te rusten want je wordt toch altijd moe van reizen. 's Avonds aten we in een leuk restaurantje in een gezellig straatje. Het begon toen we terugliepen plotseling knetterhard te regenen en te onweren. We waren binnen 5 minuten kletsnat. Alle Saigonezen schuilden of trokken zonder morren hun regencapes aan, maar wij hadden die even niet bij ons. Het bleef de hele avond en nacht bliksemen en regenen maar de volgende ochtend was het weer droog.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten