Eline vertelt; op naar Quan Lan

Aangezien alle andere leden van dit gezin al hebben geblogd, leek het mij the right time om ook eens mijn kijkje op onze avonturen te geven.

Ons leven begon de volgende dag alweer vroeg; om half zeven ging de wekker, aangezien we om acht uur geacht werden klaar te staan mét al onze bagage, voor het busje dat ons op kwam halen. De vorige dag, vrijdag 9 juli, waren we vroeg naar bed gegaan, dus we moesten vrijwel alles nog inpakken. Anne en ik waren nog steeds vrij moe en deden het dus rustig aan. Hier waren onze ouders niet zo van gediend, en na wat geruzie over en weer was het inpakken klaar. Om iets over acht werden we zoals beloofd
opgehaald door het busje, inclusief gids Duang en chauffeur. De gids legde uit dat het een autoreis van zo'n honderdtwintig kilometer zou worden, en daarna nog een bootreis van ongeveer vier uur. Na zijn uitleg in vrijwel foutloos Engels gingen we op weg met ons eigen privé-busje.

Na ongeveer 2 uur gereden te hebben, stopten we bij een eetgelegenheid waar ook spullen werden verkocht die door 'disabled people' waren gemaakt. We bestelden wat fris te drinken, en gingen aan een tafeltje zitten, midden tussen de gehandicapte Vietnamese handarbeidertjes. Het was knap wat ze deden, ze misten een arm of been, of waren doof, toch konden ze prima overweg met het borduurwerk dat ze moesten doen.
Het geld dat de consumpties opleverden ging naar het goede doel, dus we hebben behoorlijk wat Oreo's ingeslagen, wat Anne en ik natuurlijk helemaal niet erg vonden (:

Nog twee uur later kwamen we aan bij het havenstadje, vanwaar we zouden vertrekken naar Quan Lan. Eerst gingen we op zoek naar iets eetbaars, wat later nog niet zo gemakkelijk bleek te zijn. Na veel geloop door het stadje kwamen we bij een Frans bakkertje, waar ze croissants, rozijnenbroodjes en dat soort dingen verkochten. Nadat mama weer eens ingeslagen had, liepen we al etend naar het bootje. We zaten er als een van de eersten, en keken vol verbazing wat er allemaal aan boord werd gesjouwd. Van maïskolven tot plasmaschermen, van alles werd aan boord getild. Wij met onze blanke hoofden en blonde haren (min papa) trokken veel bekijks. Gelukkig kwamen er op het laatste moment nog twee Engelsen aan boord.


Dit is niet onze boot hoor

Vier uur, een paar tussenstops en kotsende mensen later, kwamen we aan op Quan Lan, waar al een tuktuk van het hotel met draaiende motor op ons stond te wachten. Na nog even wat gesjouw met onze koffers zaten we veilig in de tuktuk, en besloten we nog even naar het strand gegaan, want daarvoor waren we er immers.
Nadat we onze zwemoutfits aangetrokken hadden, namen we een heerlijk verkoelende duik in het water, midden tussen de Avatar-rotsen. We waren als allerlaatste nog op het strand, tot na zonsondergang. Een prachtig en fijn land, Vietnam.