Fietsen

In ons streven om ieder denkbaar vervoermiddel te gebruiken ontbrak het vertrouwde stalen ros nog – dus je kunt raden wat er vandaag op het program stond. Onze ervaring gisteren met de boot leerde dat de receptie van het hotel alles kan regelen – zoals ’de Regelaar’(Willem Nijholt) uit Miss Saigon eigenlijk.

Of cos sir, you wait here sir, 10 minutes. En ja hoor, 4 fietsen, type vietnam, zadelhoogte ook Vietnam. Onze knieën kwamen net niet tegen het stuur – dus we konden er mee op pad.

In de LP stond een leuk/bijzonder bruggetje vermeld, dat zich op het platteland rond Hue moest bevinden – maar wel zonder duidelijke aanwijzingen hoe er te komen. Nou reizen we natuurlijk al even hier rond, maar waren nog niet echt verkeersdeelnemer (behalve als minibuspassagier) – en dat was toch wel even diep ademhalen, blik recht vooruit, en gewoon dat drukke kruispunt oversteken. Wat blijkt, iedereen doet het zo :-)

Nadat we dus heelhuids een rotonde hadden genomen en we de bebouwde kom van Hue achter ons begonnen te laten konden we meer en beter om ons heen kijken, en werden we echt continu van alle kanten begroet.  Welkom vreemde westerling. Weten zij veel wat wij waarschijnlijk heel wat meer fietsen dan zij ..

Eigenlijk reden we linea recta naar ons reisdoel uit de LP toe – hier en daar geholpen door een vriendelijke Vietnamees. Het het bewuste Japanse overdekte bruggetje (denk Bridges of Madison County) werd trouwens met name gebruikt om een tukje te doen, lekker in de schaduw.

We dronken wat bij een behulpzame vrouw die ons vieren op de foto zette. Ook al zullen niet veel toeristen dit plekje vinden (staat nergens aangegeven), toch heeft een mini-attractie als dit dus al invloed op de lokale economie.

Omdat onze verwende Hollandse bipsen niet zo bestand waren tegen de (veel te zachte?) Vietnamese zadels – en ook een beetje omdat het best warm was – besloten we niet verder het avontuur te zoeken, maar terug te rijden naar Hue, waar immers een zwembad op ons wachtte.

Omdat we de fietsen voor de hele dag hadden togen we ‘s-middags (na een late lunch) naar het lokale shoppingwalhalla, de Dong Ba markt aan de andere kant van de rivier. We stalden de fietsen in de bewaakte (brom)fietsenstalling en stortten ons in een bonte verzameling van kraampjes waar alles verkocht werd tussen fruit, rijst, kruiden, kleren, speelgoed, souvenirs, rijsthoeden, tassen, etc. Het Aziatisch winkelcentrum is ons niet vreemd – maar dit was echt een gigantische, ongekende mierenhoop, waarin het ons lukte onder meer wat (nep-)kleren en rijsthoeden te verzamelen – en dat zonder elkaar kwijt te raken…

‘s-Avonds, na een volgende dip in de pool, en een tweede bezoek aan ‘la Carambole’ – een van de betere restaurantjes hier – ontdekten we dat je echt niet hard hoeft te zoeken om ratten gewoon over straat te zien lopen. Wat wil je ook, iedereen ontbijt, luncht en dineert hier op straat, gezeten op 30 cm hoge plastic krukjes. Meer dan genoeg voedsel blijft vervolgens over voor onze kraalogigie vriendjes. Ik zal proberen  of er eentje lang genoeg stil wil blijven zitten voor een portretfoto.