Een reisdag (door Maaike)

Om half 6 ging het alarm van mijn mobieltje al weer. Ik had na de voetbalwedstrijd niet meer geslapen. Om 6 uur ontbeten we met broodjes met jam. Duang (spreekuit als Zweng)was er al. Hij condoleerde ons met het verlies van Nederland, hij had ook gekeken en had medelijden met Robben die twee uitgelezen kansen had gemist. De tuktuk stond al klaar en bracht ons naar de kade. Er was ondiep water en de boot kon niet bij de kade komen. Daarom moesten we eerst met een ander bootje naar de boot gevaren worden. We moesten met alle bagage een gladde steile kademuur met aan de onderkant een scherpe laag van oesterschelpen afklimmen om bij het kleine bootje te komen, niet bepaald mijn favoriete bezigheid. Duang en Herman hielpen me en alles ging goed. Er was trouwens ook een man die gewond was aan een voet en hinkelend dit parcours moest afleggen. Maar Vietnamezen tonen nooit hun gevoel dus niemand klaagt of is boos of zelfs maar geïrriteerd. We bereikten de boot die ons naar Cai Rong bracht. De tocht ging weer langs de vele groene eilandjes die zo kenmerkernd zijn voor Halong Bay. Volgens de legende zijn hier draken neergestreken om het gebied tegen rovers te beschermen. Met enige verbeelding kun je je inderdaad voorstellen dat er grote draken liggen en dat de eilanden rugbulten zijn die boven het water uit steken.
Na een dik uur bereikten we Cai Rong, een pittoresk haventje. Onze chauffeur stond al te wachten. De zes uur (!) durende autotocht begon. Gelukkig deed de airco het goed. We waren moe van de gebroken nacht en hebben allemaal liggen slapen. Ik kreeg daarom dit keer weinig mee van de reis.
Op de heenweg heb ik alsmaar naar buiten zitten kijken en me verwonderd over de tientallen Vietnamezen die in de zinderende zon zonder onderbreking op de rijstvelden werkten, kromgebogen met hun conische hoed op hun hoofd en hun benen tot kniehoogte in de modderige klei.
Duang vertelde toen dat rijstbouw voor de meeste mensen een bijverdienste is: elke gezin heeft een stukje grond om rijst te verbouwen, dat is enkele dagen heel arbeidsintensief maar daarna niet meer. De mensen hebben dus andere banen maar nemen zo nu en dan vrij om hun sawa te bewerken.
Onderweg stopten we weer bij een sociale werkplaats waar de gehandicapten net pauze hadden. Het was een enorme ruimte vol geborduurde schilderijen, kleding, beeldhouwwerken en andere snuisterijen. Er was een restaurantje bij waar we met noedelsoep en fried noodles lunchten.
Om 15.00 waren we terug in Hanoi, waar we in het penson van Vietnam a la Carte een kamer kregen om te douchen en bij te komen. Het was fijn om alle bagage weer terug te vinden (we mochten niet alles mee naar het eiland omdat de boot vol was) en alles te kunnen reorganiseren. We moeten in Hue echt een was gaan doen want niemand heeft meer iets schoons. Verder werkten we ons blog bij en e-mailden we met het thuisfront.
Om 19.00 zouden we naar het station gebracht worden dus we gingen vroeg eten en kozen weer voor Al Fresco's, het westerse restaurant waar we al eerder pizza aten, want twee keer noodles per dag vinden we toch wat veel van het goede. De hectiek van het Hanoise verkeer went - en ook andere eigenaardigheden incasseren we soepel - al was de rat die, toen we terug naar het pensioen liepen, langs de weg rustig aan het afval zat te knagen toch even schrikken.
De taxi bracht ons naar het station van Hanoi en als inmiddels ervaren treinreizigers vonden we al snel de juiste trein en onze plaatsen. De trein was iets eenvoudiger dan de vorige. er stond geen plantje, geen water en de lakens leken wat minder schoon. We waren erg moe en sliepen al om 21.00 uur. Ik werd om half 7 wakker en zo maakten we toch een prima nacht.