Hanoi

Zondag 4 juli 2010 (Maaike)
Ik was al om 19.00 gaan slapen, want ik was kapot van de reis. Om 6 uur was ik weer wakker, toch een nacht van elf uur gemaakt! Om 9 uur ontbeten we in het restaurant. Er was een keur aan warme gerechten waaruit we konden kiezen, maar de kinderen en ik hielden het bij toast en omelet. Herman probeerde wel dapper wat fried noedels.

We namen een taxi naar de Tempel van de Literatuur (zie kaart). Buiten sloeg de hitte ons tegemoet. het kan beangstigend zijn hoe heet het hier is. Ik dacht zelfs op enig moment: "wat doen we de kinderen aan door hen hierheen te brengen?" De hitte is echt verzengend. Zodra je buiten komt loopt het zweet over je rug. Gelukkig zei Anne even later dat ze het zo naar haar zin had, en dat ze Hanoi zo'n leuke stad vond.

De tempel van de literatuur is gebouwd voor Confucius en zijn studenten en is een mooi gebouwencomplex dat door drie binnenplaatsen verdeeld wordt. Het was er druk vooral met Vietnameze bezoekers die devoot kwamen bidden bij de altaren.
We zochten een taxi en lieten ons naar het volkenkundig museum brengen in de hoop dat daar airco was en we konden afkoelen, maar dat bleek niet het geval. Er waren wel ventilatoren waar je voor kon gaan staan en dat deden we zoveel mogelijk. Het museum gaf een beeld van de kleding en gebruiken van de 54 verschillende etnische groepen die in Vietnam wonen. We zagen ook de Mhong waar we overmorgen op bezoek gaan.
Toen we het museum weer uit kwamen, besoten we terug te gaan naar het hotel omdat Eline zich niet zo lekker voelde, ze had wat hoofdpijn en wat uitslag vermoedelijk van de warmte. We kochten twee broodjes en wat blikjes drinken als lunch. De broodjes kostten samen 4000 dong dat is 0,20 €! We bleven een paar uur op de hotelkamers. We sliepen en rustten wat en om 4 uur waren we allemaal weer opgeknapt, ook Eline die gelukkig weer wat kleur had gekregen. We wandelden door de oude stad. Dat gaat niet snel want het leven speelt zich volledig op straat af. Op het trottoir zitten mensen op lage krukjes of op hun hurken allerlei activiteiten te doen waar altijd andere mensen naar kijken: ze koken, eten, stallen koopwaar uit, onderhandelen, doen spelletjes, kletsen, drinken, graven, of repareren fietsen. Op de weg rijden honderden brommertjes luid toeterend rond. Als brommers geparkeerd worden gebeurt dat ook op het trottoir zodat er vaak geen ruimte meer is om te lopen. Behalve de brommers zijn er natuurlijk de riksha's die rondrijden met hun menselijke bagage, de auto's en bussen de de handelaren die met hun handelswaar op manden aan een lange stok op hun schouders lopen. Alles en iedereen toetert en roept dus het is een behoorlijke herrie. Dus lopen door de stad kost tijd. Oversteken is een kunst op zich: je moet gewoon jezelf de weg op gooien en stug doorlopen. De brommers stoppen nooit voor je maar als ze snappen welke kant je op gaat omzeilen ze je.

We belandden in een restaurant met uitzicht op het meer waar Eline en ik de Pho namen (Vietnamese noedelsoep). Die was lekker. We moesten ons een beetje haasten want we hadden kaartjes voor het Waterpuppet-theatre, een poppenshow die zich op het water afspeelt in een theaterzaal. De spelers staan (onzichtbaar voor het publiek) tot hun middel in het water. Het was leuk. Er was een live orkest op traditionele instrumenten en de poppenvoorstelling was heel leuk om te zien.
We dronken nog een biertje op een terrasje bij het water en daarna gingen we terug naar het hotel waar Herman en ik nog naar een film keken via de computer.