Hue vanaf het water; Maaike vertelt

Volgens onze reisgidsjes is het zeer aanbevelenswaardig om Hue vanaf een boot te verkennen. Daarom vroegen we bij de hotelreceptie waar de boten lagen. "We have tour. You wait." was het antwoord en een kwartier later werden we na betaling van $30opgehaald door een taxi die ons naar de boot bracht.
Het bleek een houten boot in de vorm van een draak te zijn die we helemaal voor onszelf hadden. Er stond heel groot "tourist" op om er geen misverstand over te laten bestaan wie er vervoerd werden. De boot werd gerund door een gezin bestaande uit een man, een vrouw en een zoontje van een jaar of 9. We zagen onderweg trouwens veel kinderen aan boord van de boten die we passeerden. Kennelijk neemt iedereen zijn kinderen mee aan boord, ook schippers van vrachtschepen.
De inrichting van de boot was karig. Er stonden vier plastic stoelen waar wij op mochten zitten. Verder was er een kast een een tv. Dat was alles. We voeren weg en al gauw pakte de vrouw haar koopwaar uit de kast: boekenleggers, ansichtkaarten en heel veel zijden pyjama's. Ik kocht wat boekenleggers en wimpelde haar verder af. Ik draag nooit pyjama's dus die zijn aan mij echt niet besteed.
We voeren een tijd over de Perfumeriver en legden aan bij een plek waar op het eerste gezicht weinig te beleven viel. De vrouw gebaarde dat we het schip moesten verlaten. We klommen de oever op en liepen over een paadje onder bomen door. Daar werden we opgewacht door mannen met motorbikes die ons wel naar de bezienswaardigheid wilden rijden. Er werd wat onderhandeld over de prijs en voor 40.000 dong p.p.(€ 2) zouden ze ons brengen. We kregen alle vier een helm en stapten ieder bij een man achterop. Anne en Eline waren in no time vertrokken en ook Herman verdween. Daar zat ik bij de oudste man van het stel en we suisden over de weg. Net toen ik dacht dat ik ontvoerd werd en nooit meer iemand terug zou zien, zag ik de kinderen staan. Ze zwaaiden enthousiast, dit was echt cool he mam?
De mannen beloofden dat ze op ons zouden wachten terwijl wij Tu Duc gingen bezichtigen, een buitenverblijf annex grafmonument van heerser Tu Duc. Het was een imposante verzameling gebouwen, in Chinese sfeer aan een vijver met lotusbloemen. Elk gebouw en elke poort had een naam waarin het woord bescheidenheid voorkwam:zoals de poort van de bescheiden gebeurtenis, het meer van de bescheiden bewaring en de tempel van de bescheiden wil, dit alles terwijl het aantal gebouwen voor concubines niet bepaald bescheiden was.
Toen we uitgekeken waren zochten we onze chauffeurs weer op die inderdaad keurig hadden gewacht.De terugtocht was ook weer een belevenis. Ik zag niemand van de anderen meer en toen mijn brommer ineens een afgelegen pad insloeg dacht ik dat ik nu toch echt verkracht, vermoord en beroofd zou worden. Niets was minder waar: we kwamen allemaal weer ongeschonden bij de aanlegplaats van de boot aan. We gaven alle 4 de mannen een fooi van 10.000 dong ( € 0,50) waar ze blij mee waren en bedankten hen.
De boot voer terug over de Perfume river en legde nog een keer aan bij een pagode die op een heuvel aan de rivierkant gebouwd was. Het was de Thien Mu-pagode. Er was een tempel bij en je kon de auto bezichtigen waarin een monnik zich naar zijn zelfverbranding had vervoerd, enigszins morbide.
Hierna voeren we terug naar Hue. We wezen het aanbod voor een lunch op de boot af, omdat hiervoor volgens de Lonely Planet woekerprijzen gevraagd worden. Weer aan land zochten we een tentje waar we een sandwich konden eten.
Het was inmiddels tegen drieen en de kinderen wilden heel graag zwemmen. Daarom brachten we de middag door bij het hotelzwembadje. We volleybalden in het water en toen de bubbels aangingen liepen Anne en ik de bubbelwandeling (van de bubbel van de bescheiden billen naar de bubbel van de bescheiden neusvleugels).
's Avonds aten we in restaurant Tropical Garden waar we Hueese specialiteiten probeerden. Vooral de Bhan (een soort kruising tussen een rijstpannekoek en een loempia) was erg lekker.