Meer avonturen in de Mekong

We lagen op een soort tafels onder een rieten dak – het was bloedheet, bij iedere draai kraakte alles, de hanen begonnen om 3 uur al te kraaien. Een gebroken nacht is een understatement. Nou ja, voor deze keer.
’s-Ochtends maakten we kennis met de eigenaar van de Homestay. Het was een wat oudere man, en het eerste wat opviel was zijn goede Engels. Na een korte rondleiding door de tuin (ze eten hier echt iedere plant en/of zijn fruit) had laten kennismaken met nog wat meer planten en fruit vertelde de baas dat hij vroeger in het Zuid-Vietnamese leger had gezeten. De eerste 15 jaar na de hereniging, zo zei hij, was Vietnam gelijk aan Noord-Korea – geen pretje, en al helemaal niet voor hen die met de Amerikanen hadden geheuld. De officieren werden gedetineerd, en ook het voetvolk is ongetwijfeld “heropgevoed”.
We vervolgden onze fietstocht om een uur of 8, opnieuw over brommerpaden, nog wat landelijker dan gisteren – auto’s zijn in deze contreien buitengewoon schaars. De eerste echte weg wordt nog aangelegd. Zelfs voor de Grote Weg #1 van Saigon naar het zuiden, met een prachtige brug er in volstaat een rijstrook in iedere richting, waarop brommertjes en auto’s strijden om ruimte.
Waar we hier ook komen, treft het ons dat er steeds concentraties zijn van ambachten en winkels. In Hanoi was een aantal schoenenstraten, had je kledingstraten, reisbureaustraten. Op het platteland vind je dit ook – opeens kom je in een dorp waar niet één, maar een tiental metaalbewerkers aan de weg trapleuningen en bed-frames zitten te lassen. Of meubels te timmeren. Ambachten zoeken elkaar op – net als in de Nederlandse steden eeuwen terug – denk maar aan de Stoeldraaiersstraat of het Warmoezenierspad.
Na een km of 17 (volgens Vinh – die een vrij optimistische kijk op afstanden leek te hebben) kwamen we bij ons busje dat ergens bij een binnenplaatsje stond geparkeerd – wat ons tot de conclusie deed komen dat de trip er op zat. Het bleek echter slechts een rustpauze want daarna ging de tocht weer verder – al was hier wat ouderlijke overredingskracht voor nodig. 12 Vinh-kilometers later – opnieuw door het prachtig groene tropische landschap – stonden we in Ben Tre, het eindpunt van de tocht. Eindpunt? Ehrm – waarom gaan we dan opnieuw met fiets en al aan boord van een bootje… “Wie iet dina at hostay”. Diner zal wel lunch zijn, homestay – huh, the same homestay? “No diefa ho stay”. Ah different. Spannend.
We voeren door een zeer mooi smal kronkelig rustig (afgezien van de vrachtboot waar voor wij af en toe moesten wijken) riviertje dwars door de jungle. Nou ja, jungle, Maaike sprak daar gisteren ook al van in de blog – laat het duidelijk zijn dat er wel overal mensen wonen, die het land en alles wat er op groeit gebruiken. Meer cultuurland dan natuur. Kokospalmen, drakenfruitbomen, ananassen, rijst, komkommers, bananen – het ziet er allemaal super-tropisch uit, maar echte jungle is het al lang niet meer. Het kostte ons desalniettemin weinig moeite om ons de GI’s voor te stellen die hier dezelfde kanaaltjes en riviertjes bevaren moeten hebben – niet te benijden.
De home stay lag er sprookjesachtig bij – en we hebben er heerlijk gegeten, eventjes in een hangmat geluierd. We zagen er trouwens ook de eerste toeristen sinds Saigon. Nog ‘maar’ 5 (Vinh-)kilometertjes fietsen, terug naar Ben Tré, waar we er dan toch echt de finish was. De chauffeur wachtte ons op met ijskoude handdoekjes en koud water - mmm, welverdiend! De reis terug naar Saigon leek korter dan de heenweg (we zullen wel even weggedommeld zijn).
We checkten terug in in hetzelfde hotel, werkten de blog bij, aten nog maar eens een pizzaatje hier om de hoek in het backpackersdistrict (geen gebrek aan toeristen hier dus ...) en besloten het morgen op de laatste (halve) dag rustig aan te doen – de Cu Chi tunnels schieten er dus helaas bij in .