Strand

De wolken van Conson zijn verdwenen, de atmosfeer komt tot rust, de zon keert terug. Tijd voor een stranddag! Om 7 uur was ik er al – hardlopend - op uit gegaan om het terrein te verkennen: 3 + 3 km plus even uitpuffen en –zweten aan het water..

 

Op de map van Google lijkt de bebouwde kom op te houden, maar eigenlijk groeit Hoi An naar het strand toe. Het heet hier dan ook het mooiste strand van Vietnam te zijn – en op basis van onze magere steekproef (3 stranden) moet ik dat beamen: prachtig strand!
We vertrokken na het ontbijt per taxi naar het strand. De taxi stopte waar het strand daadwerkelijk begon. We werden meteen gesignaleerd door een parasollenverhuurster die ons voor 30.000 dong p.p.een tropische parasol met twee strandstoelen leverde. We hadden kennelijk moeten afdingen want even later kwamen er wat Engelse meisjes die maar 20.000 dong betaalden. Uit wraak gingen we later die dag bij de buren lunchen.

We hebben het grootste deel van de dag op het strand en in de Zuid-Chinese zee  doorgebracht. Zwemmend, dobberend in de branding, lezend (ik ben met de nieuwste van John Irving begonnen, heerlijk) en heel even voorzichtig zonnende. De zon is zo sterk dat ik in tien minuten in een soort schaakbordpatroon verbrand ben. Rare rode vlakken op benen en buik. Het strand is prachtig: fijn wit zand met palmen er om heen.

We lunchten bij het strandtentje van de concurrent wat onze verhuurster nog probeerde te beletten. Maar we lieten ons niet weerhouden. We bestelden pizza voor de meiden (pizza is hier alom verkrijgbaar), noodles voor Herman en garnalen met rijst voor mij. Ik had er niet helemaal op gerekend dat ik de gamba’s zelf nog schoon moest maken maar ik heb me er dapper doorheen geslagen en ze waren heerlijk.

Rond 5 uur waren we weer terug in het hotel. De meiden en Herman gingen nog even naar het zwembad (ze hadden nog niet genoeg gezwommen kennelijk) en ik nam een douche. Herman ontmoette bij het zwembad een groep Nederlanders die met Oad op reis zijn en in een te nauwe bus van hot naar her gesleept worden. Ze waren allemaal oververmoeid, ziekig en slap, hadden na een week eindelijk een dagje rust. Wij zijn blij dat we niet zo’n strak schema hebben en lekker een paar dagen kunnen relaxen in dit plezierige plaatsje.

‘s Avonds haalden we onze bestelde kleding en schoenen op. Alles was mooi geworden. Het was raar ineens in werkkleding in Hoi An, Vietnam te staan.

Nu zitten we in een café waar de kinderen kaarten en wij het blog bijwerken, er is hier in veel  cafés Wifi.
Deze foto is dus echt hier en nu – en we publiceren deze blog post … NU!