Na het hotelontbijt met de inmiddels gebruikelijke omeletten, watermeloen en yoghurtjes, namen we een taxi naar het War remnants museum, dat aan de Amerikaanse oorlog gewijd is. Buiten stonden buitgemaakte helicopters, een tank en wat vliegtuigen. We raakten al snel onder de indruk toen we de kleine tijgerkooien bekeken waarin veel te veel Noord-Vietnamezen tegelijk werden opgesloten door hun Zuid Vietnamese medemensen. Ze konden niet eens zitten, alleen maar liggen zo laag waren de kooien.
Binnen in het museum werden de gruweldaden van de Amerikanen en het Zuid Vietnamese leger breed uitgemeten. Gruwelijke foto's van verminkingen, martelingen, napalmslachtoffers en allerlei misdrijven tegen de menselijkheid maakten dat ik me al snel misselijk voelde. Wat draagt dit volk veel littekens van diepe ellende mee! Natuurlijk was het beeld dat gepresenteerd werd eenzijdig, er werd niets verteld over de gruweldaden van de Vietcong, maar dan nog zou je je doodschamen als je Amerikaan was.
Boven was een zaal waar foto's waren van de verwoestingen in de oorlog en de plekken nu zoals ze herbouwd zijn om te illustreren dat het Vietnamese volk met hart en ziel werkt aan de wederopbouw van een vredelievend land. Dat gaf wel hoop en ik geloof ook echt dat dat waar is: de Vietnamezen zijn keihard aan het werk om hun land vooruit te helpen. En dat lukt: het is een welvarender land geworden en de groei zal nog wel een tijd door gaan.
Ook de weerstand en het verzet in de wereld tegen de Vietnamoorlog werden weergegeven o.a. het Nederlandse medisch comité Vietnam werd genoemd.
De hitte in het museum zorgde dat alles nog harder binnenkwam en we kwamen dan ook wat stiller naar buiten dan dat we naar binnen gegaan waren. Ook de kinderen waren onder de indruk.
We wandelden naar een park vlakbij het museum. Het begon te regenen, maar nu waren we gewapend met paraplu's en regenjassen (die we in Sapa gekocht hadden en nu eindelijk van pas kwamen). We renden een koffiehuis binnen, een soort Starbucks, waar we konden schuilen en een heerlijke cappuccino of enorme grote warme chocomel dronken.
Toen de regen een beetje afnam durfden we weer naar buiten. We liepen door een winkelstraat waar we hele dure winkels zagen maar het was niet zo als in Singapore waar je dan alleen maar chique winkels ziet. De mooie gebouwen worden afgewisseld met afbraakpanden. We zochten een mobielhoesje voor An maar vonden het niet.
We belandden onder Hermans leiding weer in een overdekte markt. Het was er niet zo'n gekkenhuis als in die in Hue maar we keken toch weer onze ogen uit. We kochten ons arm aan zogenaamde merktshirts en snuisterijen en Herman kocht zelfs drie neppe Calvin Klein onderbroeken terwijl Eline een echt leren maar niet echte Jimmy Choo tas kocht.
Na een rustpauze in het hotel aten we vanavond in een goed Indiaas restaurant waar we ons tegoed deden aan de vertrouwde gerechten.
1 opmerking:
Jullie belevenissen, belevingen worden gelezen, geproefd, geïnterpreteerd, herbeleefd. Jullie zon, jullie regen. Ook de oorlog. Ik moet dan weer denken aan My Lai en de moeite die ik had om te beseffen dat die dingen gebeurden.
Een belastingtechnische vraag: zijn jullie op de hoogte van de straffen en boetes die staan op de import van gestolen goederen? Waaronder mede verstaan worden maaksels waarover geen octrooirechten zijn betaald? Beware!!
Nog een paar vrolijke dagen en een goede reis! Wim
Een reactie posten